لاستیک و محصولات آن در ذخیره سازی درازمدت و استفاده از فرآیند به علت گرما، اکسیژن، ازن، یونهای فلز متغیر، استرسهای مکانیکی، اشعه های نور، پر انرژی و سایر مواد شیمیایی و فرسایش قالب، خواهد شد به تدریج چسبنده، شکننده سخت و یا ترک خوردگی. این خواص فیزیکی و مکانیکی در طول زمان کاهش می یابد، پدیده کاهش کشش، پیری نامیده می شود. با توسعه روند پیری، عملکرد لاستیک و محصولات آن به تدریج کاهش می یابد تا به طور کامل ارزش مصرف را از دست بدهد. برای این منظور لازم است مواد شیمیایی خاصی را به لاستیک و محصولات آن اضافه کنید تا مقاومت آن را در مقابل اثرات مخرب مختلفی که در بالا شرح داده شده است را تقویت کنید تا پروسه پیر شدن را تاخیر یا مهار کنید، بنابراین طول مدت نگهداری و عمر لاستیک و محصولات آن را طولانی تر خواهید کرد. این مواد به نام عوامل ضد پیری نامیده می شود.
آنتی اکسیدان لاستیک را می توان به سه نسل تقسیم کرد.
نسل اول: آنتی اکسیدان D (PBN) و آنتی اکسیدان A (PBA)
نسل دوم: TMQ (RD)
نسل سوم: IPPD (4010NA) و 6PPF (4020)